Pagina's

love could be like heaven

hi girlita's!

Vandaag was wederom een vrij zware dag. Ik mocht lekker de eerste 3 uurtjes naar school. Luckily bracht mijn moeder me naar de bushalte. Hier had ze jammer genoeg een reden voor nodig, en de reden van vandaag was het feit dat ik maar 3 uur naar school kon omdat ik naar het ziekenhuis moest. Heerlijk die ziekenhuisgeur vers in mijn neus.



Ik moest naar het ziekenhuis voor mijn schouder. Mijn arm gaat steeds random uit de kom. Dit kan niet goed zijn en bovendien doet het nog eens veel zeer ook. Toen ik in het ziekenhuis belandde mocht ik eerst wachten op een prikje, en dit zeiden ze steeds ja, een 'prikje'. Ik werd uit de wachtkamer gehaald voor mijn prikje. Ik mocht op een tafel gaan liggen met een of ander vaag apparaat over me heen en de arts zou me een prikje geven nadat mijn schouder gedesinfecteerd was.

Daar gingen we dan. De arts ging eerst kijken met een naald waar het prikje precies moest komen. Hij dacht het goed te hebben en hij steekt de naald er nogal ruw in. Hij spuit wat vloeistof in en hij komt er achter dat het zich niet verspreid door mijn lichaam, dit is niet de bedoeling dus zat het spuitje op een verkeerde plek. Leuk! Nu mocht ik nog een keer geprikt worden door een naald die écht niet zómaar een prikje was. hij leek wel enorm.

Ik was niet bang. Ik ben niet bang voor naalden, sterker nog, ik lag op mijn gemakje mee te kijken wat hij precies aan het doen was. Hij zei er uiteraard wat van. Dit zijn ze natuurlijk niet gewend, dat een patiënt mee wil kijken tijdens het prikje, maar ik wil altijd graag zien was ze allemaal wel niet met me uitvoeren.
De pijn erna was jammer genoeg wel goed genoeg, misschien wel iets té goed, te voelen.
Ik mocht weer de wachtkamer in. Eventjes wachten tot het spuitje volledig was gaan werken en daarna mocht ik de MRI scan machine in. Ik werd weer uit de wachtkamer gehaald. Ik mocht daar lekker op mijn gemakje 10 minuutjes gaan liggen. Dit viel me nog reuze mee, aangezien de eerste keer dat ik een MRI scan kreeg het meer dan een half uur had geduurd.

Ik werd met heel mijn lichaam in de machine geduwd, en moest ook nog eens op mijn zere schouder gaan liggen. Ik werd zowat vast gelegd met gewichtjes om me heen en kreeg een knopje in mijn hand dat zodra het niet zou gaan ik erop kon drukken en ze me konden komen verlossen. Daar gingen we dan, ik werd de 'verlichte tunnel' ingeschoven. Daar lag ik dan. Ik mocht me niet verroeren want dan zouden de resultaten niet kloppen. Jeetje, ik had het sowieso altijd al moeilijk met stilzitten en stil zijn, laat staan stil liggen voor zo'n 10 minuten. Bovendien ben ik ook nog eens verkouden, stel je voor dat ik moet niesen in dat apparaat, of ineens een hoestbui krijg? Wat moet ik dan doen?

Het apparaat ging aan. Daar kwamen de helse geluiden. Ik probeerde rustig de tijd te tellen en rustig te blijven. Dit zou me afleiden en de tijd doden. Ik zou toch niet kunnen slapen in zoiets, de geluiden gingen van enorm hard naar stil en van brommend naar piepend. Op een begeven moment klonk het als hardstyle, je weet wel die muziekstijl. Hier kon ik mezelf nog wel in vinden omdat er een ritme in zat. Ik vond mijn rust. Dit duurde jammer genoeg niet lang want daar kwam het volgende vervelende geluid weer, jammer dan!
Al met al was het nog wel te doen, alleen baal ik wel dat ik nu nog pijn heb van dat spuitje.

Deze avond mag ik weer naar een voorstelling van CKV voor school. Eens kijken hoe dat zal gaan met mijn schouder. Het heet This is ish (try-out) en ik heb geen flauw idee wat ik hier van zou kunnen verwachten..
Vandaag heb ik een aantal cute dierenplaatjes erbij gezet omdat ik daar vrolijk van word, en wederom heb ik dat wel nodig, wat vrolijkheid!

love,

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Don't be scared to share your opinion, I love to read everything!